Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Θα πέσουν τα τσιμέντα....(τέλος εποχής, τέλος μιας λογικής)


Εδώ και πολλά χρόνια από την εποχή του Γαλλικού Μάη του 1968, επωάζεται συντονισμένα σε ολόκληρο τον πλανήτη και στις μέρες μας συντελείται (ως προσπάθεια εκείνης της εποχής), το τέλος μιας βαθιά επιστημονικής και σοσιαλιστικής λογικής και σκέψης με κατακερματισμένη δομή και γνώση, μεταφυσική διασύνδεση, χωρίς καμία λογική συγκρότηση και χωρίς να λαμβάνει όλη τη σφαίρα της διαλεκτικής λειτουργίας της ανθρώπινης σκέψης που έχει την εξής σειρά, συγκίνηση, συναίσθημα - λογική.

Αυτό που εδώ και πολλές δεκαετίες είναι σε δοκιμασία και μπαίνει σε εφαρμογή από το 1988, είναι ο στυγνός και με "επιστημολογική" προσέγγιση αντικομμουνισμός, που εδράζεται και πηγάζει κυρίως από τον οπορτουνισμό και τη σοσιαλδημοκρατία, στοχεύοντας στην αναλλοίωτη, κατ΄ εξακολούθηση και κατ' επανάληψη ανατροφοδότηση της καπιταλιστικής παραγωγικής διαδικασίας.
Όλα "είναι καλά και ανθηρά" για το σύστημα που δεν έχει ιδεαλιστικής φύσης ερωτηματικά που κοινωνικοποιεί εκ τον πραγμάτων την δυστυχία(ως όρο εκμετάλλευσης στην παραγωγή), θέλοντας να παράγει και να αναπαράγει εκείνο το ικανό ποσοστό κέρδους που θα τρέξει τις επόμενες φάσεις παραγωγής. Είναι τόσο ξεκάθαρο ότι, όταν και εφόσον τρέχει η κερδοφορία και προετοιμάζει την επόμενη φάση της παραγωγικής διαδικασίας τίποτα δε μπορεί να αλλάξει αυτή τη διαδικασία εντός του συστήματος, είτε λέγεται σοσιαλδημοκρατία, είτε σχολή του Σικάγο, της Φρανκφούρτης(δημοκρατικός σοσιαλισμός), είτε οτιδήποτε που γεννά νέες αυταπάτες κοκ.
Το σύστημα θέλει, (παρότι δεν του αρέσει κατά βάθος, όμως δεν είναι "χαζό" για να σκέφτεται ιδεαλιστικά), την πάσης φύσης, ανεμπόδιστη, αδιατάρακτη και κατά συρροή ανατροφοδότηση του ίδιου του του ειδώλου και αν το καταφέρνουν σχηματισμοί προερχόμενοι από μικροαστικά στρώματα με "κοινωνιστικού", "κοσμοπολίτικου", η "εθνικιστικού" τύπου ιδεολογικά σχήματα στο βάθος της κάρας τους, τόσο το καλύτερο.
Δεν είναι τυχαία η στήριξη της νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας που έρχεται από πολύ παλιά, αλλά οι τότε λεγόμενες "δίκες της Μόσχας", ευτυχώς για την εποχή, είχαν αποτρέψει στην τότε ιδεολογική διαπάλη του εργατικού λαϊκού κινήματος και του κόμματος του, με τα μικροαστικά ιδεολογικά ρεύματα της "αυτοδιαχείρισης" την επερχόμενη κατάσταση που από το 1956 και μετά είχε τροχιοδρομηθεί και ολοκληρώθηκε από τον πατέρα της νέου τύπου αυτοδιαχείρισης σε όλη την υφήλιο τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτήν ευλογεί και θέλει να επανδρώσει το σύστημα παντού σε ολόκληρο τον κόσμο και για να την κάνει πιο ευέλικτη πρέπει από δίπλα της να έχει μπαμπούλες, πριν τα φασιστοειδή Χρυσαύγουλα και τώρα τους Κυριάκους του νέο - μονεταρισμού που είναι ένα ακόμη πτώμα της καπιταλιστικής διαχείρισης που βρωμάει κι αυτό από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, έρχεται από με όρους προμονοπωλιακού καπιταλισμού, μόνο και μόνο για να ξαναμπεί έστω και προσωρινά η λογική, το μην χείρων, βέλτιστο, μέχρι να αναδυθεί η νέα μορφή και όψη του νέου επερχόμενου και πολύ πιο σκληρού δίπολου!!!

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΦΑΣΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΩΝ!!!


Είμαστε σε μεταβατική φάση του καπιταλισμού και ειδικά στην περιοχή,
όσο κρατάει αυτή και οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις(που γίνονται για να ξεστοκαριστούν τα λιμνάζοντα κεφάλαια, τόσο ο οπορτουνισμός και τα φασιστικά μορφώματα, θα φύονται,(άλλοτε αυτά θα ενισχύονται και άλλοτε θα εκτοπίζονται), θα μεταλλάσσονται και μέχρι να φτιαχτεί, αν φτιαχτεί η αναδιαρθρωμένη για τον καπιταλισμό νέα φάση του ίδιου τρόπου παραγωγής αυτός του ΚΜΚ, [(τον οποίο δεν τον έχουμε δει ακόμα και τόσο ολοκληρωμένα)λόγω του επιπέδου του εργατικού, λαϊκού κινήματος, (ειδικά στη χώρα μας που υπήρχε και είχε διαμορφωθεί με δεκαετίες ταξικών αγώνων), αλλά  και λόγω των απόνερων του σοσιαλιστικού συστήματος (που μπορεί να ανατράπηκε απ' τα πάνω προς τα κάτω το 1991 με στόχο την καπιταλιστική παλινόρθωση, ωστόσο υπήρχαν μέχρι την πρώτη κρίση του 2008 κάποιες γενικές και αόριστες αρχές του κυρίως στο φαντασιακό της νοσταλγίας). Μέχρι τότε υπήρχε κάτι που λειτουργούσε ανασχετικά, κάτι η καπιταλιστική κρίση, κάτι οι αγανακτισμένοι, κάτι το ΛΑΟΣ, κάτι οι προβοκάτσιες του Πάγκαλου, κάτι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χ.Α, έχουν θολώσει πολύ τα νερα], τόσο θα ζούμε "απίθανες" καταστάσεις, ενδιαφέρουσες μόνο για τον ιστορικό του μέλλοντος.
Αυτό που προέχει είναι να αλλάξει ο χάρτης σε όλη τη Μεσόγειο, να φτιαχτεί ο "νότιος δρόμος του μεταξιού" με τη νέα μέση ανατολή, και να κυκλοφορούν και για τα αμερικάνικα μονοπώλια απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια, το εργατικό δυναμικό και οι υπηρεσίες του στην περιοχή. Να δοθούν λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα, οδικές αρτηρίες, αποθηκευτικοί χώροι, υπέδαφος, πρώτες ύλες, διαχείριση σκουπιδιών, ενέργεια και τεχνολογίες σε μονοπωλιακούς ομίλους κυρίως, Αμερικάνικους, Ρώσικους και Κινέζικους και να αναδιαρθρώσουν και την ΕΕ στο βορά στο ομοσπονδιακό μοντέλο των περιφερειών και στο νότο στο συνομοσπονδιακό και αυτό είναι μια ενδιάμεση φάση ανασυγκρότησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που είναι και ο πιο δύσκολος, απαιτώντας χρόνο και πολλά ανακατέματα στην τράπουλα του πολιτικού σκηνικού.
Είχε δίκιο ο ιδρυτής του Ιταλικού ΚΚ(PCI) Γκράμσι, "Όταν ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί, έχουμε την εποχή των τεράτων"
Αυτοί οι "απίθανοι" τύποι του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το έχουμε πει εδώ και πολλά χρόνια, (για τους αναγνώστες μας, θυμάστε ότι το είχαμε τονίσει σε περσινό άρθρο μας από την ΠΦΑ του τι θα κάνουν όταν οι αυταπάτες ήταν στο ζενίθ), ήρθαν για να ανασυγκροτήσουν το καπιταλσιτικό σύστημα στη χώρα μας, αν όχι στην περιοχή, να καθίσουν όσο χρειαστεί(αρκετά κατά τη γνώμη μας), για να πάνε τους μισθούς στα 150 και τις συντάξεις στα 120, τόσο απλά και με πολύ πόνο εκ μέρους τους, να πετάξουν τα βαρίδια των λαϊκών στρωμάτων απ' τις πάσης φύσεως πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και μάλιστα αναίμακτα, όπως επίσης "αναίμακτα" να περάσουν όλες τις αναδιαρθρώσεις και να μας πείσουν ότι η αυτοδιαχείριση είναι σοσιαλισμός, ενώ είναι καραμπινάτος καπιταλισμός, ρίξουν στα Τάρταρτα τον πήχη των απαιτήσων.
Δεν υπάρχει μπέρδεμα, ούτε μόνο σύγχυση, υπάρχει κατεύθυνση απ' το σύνολο του εποικοδομήματος ανάμεσα σε αυτό που λέει το ΚΚΕ για τις παραγωγικές δυνατότητες της Ελλάδας, με την παραγωγική ανασυγκρότηση που λένε τα υπόλοιπα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα, αλλά και η ΧΑ, με τις χιλιάδες όμως συγχύσεις να καλλιεργούνται, γύρω από την εθνικοποίηση, κρατικοποίηση, τον κρατικό καπιταλισμό που παρουσιάζονται ως συνώνυμα της κοινωνικοποίησης, ενώ δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το σοσιαλισμό, που ούτε διαχέεται, ούτε και λειτουργεί μέσα στον καπιταλισμό, εφόσον τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν στα χέρια τους η αστική τάξη και τα μονοπώλια. Να μην ξεχνάμε ότι στο πεδίο τις οικονομίας, ειδικά η τελευταία ως βραχίονας της σοσιαλδημοκρατίας με “εξτρεμιστικά” και εθνικιστικά χαρακτηριστικά έχει αντιγράψει μεγάλος μέρος, επιλεκτικά και με μαεστρία εδάφια του και μέρους της μορφής του οικονομικού προγράμματος της ΕΔΑ του 1956 και δεν είναι τυχαίο ότι πολλά απ' αυτά είναι πιασάρικα σε πολύ κόσμο, τα οποία θα δούμε να τα λένε και τα νέα ακροδεξιά μορφώματα που θα προκύψουν και στο μέλλον, με τις μεταξύ τους αντιφάσεις και αντιθέσεις να μεγιστοποιούνται, αλλά και να αμβλύνονται στον αντικομουνισμό που με μαεστρία κατευθύνει η Κουμουνδούρου, ως συνέχεια της Χαριλάου Τρικούπη κατά τις δεκ του 1980-2010!!!
Στο βραχυ-μεσοπρόθεσμο μέλλον θα εμφανίζονται πολύ μεγάλες συγχύσεις για την ΕΕ, την ταύτιση της ΕΕ με την Ευρώπη, του τι θα είναι η ΕΕ του 2020, την έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη(θα τα ζητήσει και μερίδα της αστικής τάξης), τι θα μπορεί να σημαίνει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και αυτό το ενισχύει το μεγάλο κεφάλαιο στις εν δυνάμει αντιθέσεις που υπάρχουν σε μερίδες του ανάμεσα σε βιομηχανικό και ξενοδοχειακό κεφάλαιο(όσοι διαβάζετε οικονομικό τύπο θα το βλέπετε το ξεμάλλιασμα που γίνεται μεταξύ τους), όπως και όλες οι οργανωτικές τους αντιθέσεις που προβάλλονται οξυμένες για το πώς θα είναι το νέο κράτος στον ΚΜΚ(και αυτό οφείλετε και στην ενδιάμεση και πολλαπλώς εξαρτημένη θέση τους ως μερίδες της αστικής τάξης), σε εθνικό, περιφερειακό, υπερεθνικό ρόλο, και το επίσης μεγάλο δίλημμα που θα προκύψει πολύ σύντομα στην ΕΕ αν θα έχει ομοσπονδιακό, η συνομοσπονδιακό χαρακτήρα και που θα εκφραστούν αυτά καλύτερα, στο νότο, στο βορά, η και αλλού και εδώ είναι ο ρόλος και της Ρωσικής Ομοσπονδίας ως νέου μεγάλου παίχτη στη περιοχή, όπως και της ΛΔ της Κίνας. Δεν πρέπει επίσης να μας ξεφεύγει το γεγονός ότι μεταξύ τους θα σκοτωθούν, αλλά όλοι τους συνενώνονται πάντα και μόνο σε ένα στον κοινό εχθρό και εκεί είναι μπετόν αρμέ, στους λαούς.
Η επιστροφή στη δρχ ευνοεί μερίδες της αστικής τάξης και δίνει πνοή στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, δε λύνει το πρόβλημα του υποπροϊόντος και που αυτό θα πάει και γι αυτό δεν πρέπει να αφορά τους κομμουνιστές, δε θα λύσουμε εμείς τα προβλήματα του συστήματος.
Σήμερα σαφώς και δε φτάνει να προβάλλετε η θέση ότι εναντίωσης στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη(οσονούπω θα είναι και άλλοι), ούτε επειδή είναι ενώσεις ιμπεριαλιστικές, αλλά στο τι είδους οικονομία θα έχουμε και ποιος θα έχει τα κλειδιά της οικονομίας.
Ο κόσμος θα εγκλωβιστεί και είναι νομοτελειακό είτε στο δίπολο Ν.Δ.- ΣΥΡΙΖΑ, που είτε στο δίπολο Ευρώ δρχ που θα μετεξελιχθεί, και σε εντός η εκτός της ΕΕ στο μέλλον και γι αυτά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.


ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ

Τα μέτρα κατά της "ακραίας φτώχειας" , η λεγόμενη "παραγωγική ανασυγκρότηση", και η "αυτοδιαχείριση" είναι τα χαρτιά που προβάλει η Κουμουνδούρου πο
υ όμως  ούτε καν την "ακραία εξαθλίωση" θα αντιμετωπίζουν στο μέλλον και  αντικειμενικά ούτε και μπορούν. Αυτό όμως είναι στο παιχνίδι που θα παίξει και η ομάδα Δραγασάκη και θα βγάζει για πολλά χρονάκια ακόμα άσσους απ' το μανίκι μέχρι να πάμε στο εθνικό νόμισμα, ενώ πριν θα έχουμε περάσει και απ' το διπλό και ίσως μας πετάξουν και εκτός ΕΕ, αν συνεχίσει να υπάρχει και αυτή. Όσο το λαϊκό μέτωπο δεν προχωράει σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών και όσο ο κόσμος δεν μετέχει στη διαδικασία οργάνωσης του για να οργανώσει την παραγωγή στο μέλλον, θα έχουμε πολλές φορές επιστροφή σε κοινωνικές συνειδήσεις που θα συμβαδίζουν με αυτές που ίσχυαν με παλαιότερες φάσεις του τρόπου παραγωγής και εκεί ο οπορτουνισμός, δεξιός, αριστερός και κεντρώος θα παίξει πολύ μεγάλη μπάλα.

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ


Η εκλογή Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ, θα είναι η μικρή παρένθεση διακυβέρνησης της φιλελεύθερης πτέρυγας της ΝΔ, της μεγαλύτερης μερίδας του ΠΟΤΑΜΙΟΥ αλλά  και του ΠΑΣΟΚ(όσο αντέξουν, και αν αντέξουν να υπάρχουν, όσο ο Κυριάκος είναι στην προεδρία της ΝΔ), της φίλο Ευρωεναωσικής ακροδεξιάς και μεγάλης μερίδας της Χρυσής Αυγής συμπεριλαμβανομένης στη νομοτελειακά επόμενη, η μεθεπόμενη συγκυβέρνηση, που θα κρατήσει μίνιμουμ 6-9 μήνες και μαξιμουμ 3 χρόνια, η οποία θα απολύσει μέχρι και τους απολυμένους, εφαρμόζοντας το πλαίσιο νόμων που θα πάρει η σημερινή κυβέρνηση και θα "αδυνατεί" εσκεμένα να εφαρμόσει παραδίδοντας τη σκυτάλη εκεί που θα "δύναται".
Η περίπτωση Μητσοτάκη στη ΝΔ είναι κάτι σαν την εκλογή του ΓΑΠ κάποτε στο ΠΑΣΟΚ και νομοτελειακά θα είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της ΝΔ που ως ΝΔ έχει κλείσει τον κύκλο της από το 2009. 
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι ο μοχλός της διάλυσης της ΝΔ, αλλά όχι από τώρα, θα πρέπει να κυβερνήσει και θα το κάνει(αλλά όχι τώρα), γι αυτό εξάλλου εκλέχθηκε από μέρος της "βάσης" της ΝΔ και κυρίως απ' τους "μονεταριστές" ψηφοφόρους του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ[(που τον ψήφισαν συγκροτημένα ενώ ήταν μέλη και οπαδοί άλλων πολιτικών σχηματισμών) αυτά είναι τα αποτελέσματα της "συμμετοχικής δημοκρατίας" που στην Ελλάδα ευαγγελίζονταν οι Άρης Σπηλιωτόπουλος από το 2000 και ο ΓΑΠ(που την εφάρμοσε πρώτος στο ΠΑΣΟΚ το 2004), που όμως οσονούπω  θα είναι μέλη της "φιλελεύθερης" ΝΔ], ωστόσο δια της όποιας μελλοντικής διακυβέρνησης του, θα οδηγήσει τα 3/4 της ΝΔ τους Καραμανλικούς(δλδ) εκτός παράταξης χωρίς να μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει, η στον ΣΥΡ, η στους ΑΝΕΛ 1 η &2, ενώ τα "αριστερά" μικροαστικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ 1 εν συνεχεία είτε θα διοχετευθούν στο ΣΥΡΙΖΑ 2-3-4 κοκ, για την επέλαση της ΔΡΧ και του νέου δίπολου Ευρώ η Δραχμής, [που κατ΄ επέκταση, (και το οποίο) μάλλον θα εκφράζεται από ΣΥΡΙΖΑ1 -ΑΝΕΛ1&2, απ΄τη μια και ΣΥΡΙΖΑ2-3-4, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ και "Εθνικιστική Δεξιά" τύπου Λεπέν απ' την άλλη με επικεφαλής την πρώην πρόεδρο της Βουλής)], είτε να έχουμε την επιστροφή των όλων ΣΥΡΙΖΑ στο στο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντίποδα του τη δημιουργία Κεντροδεξιού πόλου(υπό των Καραμανλικών) που θα συνεργάζεται με το ΣΥΡΙΖΑ, εναντίων των φιλελεύθερων και των ακροδεξιών....
Το κεφάλαιο και μάλιστα το πιο φιλοευρωενωσιακό θα βάλει τη ΝΔ να κυβερνήσει ίσως πρώτα και μάλιστα με ακροδεξιά φιλορωσική ουρά(και αυτό κρατήστε το), για να μπορέσει αργότερα ο λαϊκός καπιταλισμός(η «γκωλική» δεξιά, δηλαδή καραμανλικοί να συμπορευτούν και θα συμπορευτούν μελλοντικά με την οπορτουνιστική σοσιαλδημοκρατία που κακά τα   ψέματα με τον ένα η τον άλλο τρόπο εκφράζει το 65% της ελληνικής κοινωνίας  όπως είναι διαμορφωμένη εδώ και δεκαετίες και καθήκον μας είναι να σπάσουμε αυτό το απόστημα, αν δεν το σπάσουμε, λαϊκό μέτωπο, η προοπτική σοσιαλισμού δεν θα διαμορφώσουμε και γιατί σε όλη την ΕΕ διαμορφώνεται και ο νέος τύπος μικροαστού(που δεν είναι της ώρας να αναφερθούμε σε αυτόν).
Ναι μεν οι διεργασίες που αυτή φαίνεται να επιταχύνονται απ’ την εκλογή Μητσοτάκη στη ΝΔ, αλλά είναι κάτι σαν τον ΓΑΠ στο ΠΑΣΟΚ πριν το 2009, το 2004 δλδ.
«Το δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ για καμιά τριετία θα είναι Αριστερά ή Δεξιά», τονίζοντας ότι ο νέος αρχηγός της ΝΔ είναι «νεοφιλελεύθερος», αλλά το φιλελεύθερο κέντρο που θα προκύψει και από την αφυδάτωση του ΠΑΣΟΚ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και από μέρος της ΧΑ, θα ενισχύσει κυρίως τη ΝΔ, αλλά θα ωφελήσει και το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΛΑΕΝ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον Αλαβάνο και κυρίως το μεγάλο χαρτί του συστήματος που είναι η Κωνσταντοπούλου, στα μετέπειτα και επερχόμενα και μεθεπερχόμενα δίπολα που και εκεί θα προσπαθήσουν να συμπιέσουν όσο μπορούν το λαϊκό μέτωπο που προσπαθεί κάτω από αντίξοες συνθήκες να οργανώσει την πάλη του.
Όσον αφορά το λεγόμενο «φιλελεύθερο μέτωπο» που διαμέσου της ΝΔ, ονειρεύονται τα διάφορα σημιτικά απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ του 1996-2004 αυτά δεν θα βρουν καμία έκφραση στην Ελληνική κοινωνία που έχει βαθιά καλλιεργημένα τα μικροαστικά χαρακτηριστικά της Δεκ του 1980-2010 ακόμα και σήμερα.
Ο οπορτουνισμός με μερικές μικρές χρονικά παρενθέσεις μέχρι να σχηματιστεί το νέο δίπολο, ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ 1 & το ΣΥΡΙΖΑ 2 η και το ΣΥΡΙΖΑ 3 με την Κωνσταντοπούλου που πηγαινοέρχεται στο Τέξας και παίρνει τις κατάλληλες οδηγίες προς ναυτιλλομένους, η και το ΣΥΡΙΖΑ 4 του Βαρουφάκη, είτε εντός είτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ1, θα μας απασχολούν πολλά χρόνια και θα διεξάγουν έναν αντικομμουνισμού μεγατόνων εκπορευμόμενο απ΄ τα σπλάχνα της "αριστερής διακυβέρνησης" η και αντιπολίτευσης.
Η μικρή παρένθεση του μέλλοντος θα λέγεται διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη με τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, της Ευρωπαϊκού τύπου ακροδεξιάς και μέρους της  Χρυσής Αυγής, να μην εξαιρείται απ' τη συγκυβέρνηση, θα κρατήσει μίνιμουμ 6-9 μήνες και μαξιμουμ 3 χρόνια, οδηγώντας τα 3/4 της ΝΔ τους Καραμανλικούς η στον ΣΥΡ, η στους ΑΝΕΛ 2 που εκφράζουν την πραγματικότητα που λέει ότι λαϊκός καπιταλισμός και σοσιαλδημοκρατία νύχι κρέας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Το ότι ο Κυριάκος δεν είναι έτοιμος είναι "ηλίου φαεινότερο" και γιατί δε μπορεί και κυρίως γιατί δε θέλει στην παρούσα φάση, δηλαδή ακόμα να παίξει τον ρόλο που του τάχθηκε, δεν είναι τυχαίο ότι με δικές του ενέργειες βγάζει στον τάκο όλες τις "ξεφωνημένες" κίτρινες φυλλάδες της λεγόμενης "δεξιάς" να γράφουν λογής-λογής βλακείες και να κάνουν αντικομμουνισμό που μόνο το ΣΥΡΙΖΑ βολεύει και τις να τις αποδομεί με μαεστρία, πλην των δυο κλασσικών που ελέγχονται από το Καραμανλικό μπλοκ και εκεί δε μπορεί και δε θέλει επίσης να βάλει χέρι.

Δεν είναι τυχαίο ότι βγάζει με τον τρόπο του μπροστάντζα να εκτίθενται όλα τα βαρίδια της ΝΔ και τις ΟΝΝΕΔ στη φόρα και να εκφράζουν την κάθε λογής βλακεία όπως αυτές που σχεδόν καθημερινά εκφράζει η κ. Παπαγγελή, για να αναδιαρθρώσει και κόμμα και νεολαία στα μέτρα του, και ότι αφήνει το πεδίο των αναδιαρθρώσεων στο ΣΥΡΙΖΑ, όπου και θα του παραδώσει στο μέλλον, όταν εφαρμόσει ως κυβέρνηση τα μέτρα που θα του έχει παραδώσει ο τελευταίος ως νυν κυβερνητικός πόλος.....