Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΕ του θεαθῆναι;


Τον τελευταίο καιρό διάφορες γραφίδες προσπαθούν να καθαγιάσουν το τέρας της ΕΕ ποικιλοτρόπως, ειδικά στη χώρα μας αντιγράφοντας και μάλιστα με κακέκτυπους όρους το περιεχόμενο των εν λόγω άρθρων που τα διαβάζουν 'όπως αυτές κατανοούν.
"Η ημιμάθεια, (όταν παραμένει τέτοια), είναι χειρότερη της αμάθειας"και όταν αυτή παπαγαλίζεται από τέτοιου είδους φερέφωνα, την κάτσαμε την βάρκα.
Πάμε παρακάτω γιατί το ρεζουμέ στην ΕΕ, δεν είναι η προώθηση του παραπέρα "εκδημοκρατισμού" της πρώην ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, νυν ΕΕ, της ΕΕ των περιφερειών και ότι άλλου είδους "μερεμέτι" προκύψει στο ευρωενωσιακό εποικοδόμημα που φυσικά θα ανατροφοδωτεί τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής, τον καπιταλιστικό εν προκειμένω.
Αυτή τη στιγμή στην ΕΕ και στο αναβαθμισμένο από την "Στρατηγική της Λισσαβώνας" Ευρωκοινοβούλιο, οι Ευρωβουλευτές δεν είναι απλές "μαριονέτες" όπως είχαν καθοριστεί από τη Συνθήκη του Μαάστριχτ, αλλά συμμέτοχοι ως αστοί κοινοβουλευτικοί στο ζήτημα της διαχείρισης του συστήματος διευρωπαϊκά, εκπροσωπώντας μερίδες των  κατά τόπους και από καιρούς εις καιρών αντίστοιχων "χορηγών"τους.
Η διαχείριση έχει δυο σχολές σκέψης, που και οι δυο άλλοτε ελαστικοποιούνται και άλλοτε γίνονται η "σιδερένια φτέρνα" του συστήματος που θα έλεγε και ο μεγάλος Τζακ Λόντον. Αν το 2000 και καθ΄όλη τη διάρκεια της δεκαετίας αυτής, οι σύνοδοι κορυφής της ΕΕ επεξεργάζονταν τη μορφή και το περιεχόμενο της ΕΕ του 2020, σήμερα και αντιφατικά από την 16/7/2018, δηλαδή στην 20η σύνοδο κορυφής της ΕΕ(η οποία είναι και στρατηγική), επεξεργάστηκαν το εξής θέμα και αποφάσισαν την οικονομική και τεχνολογική αναβάθμιση της ΕΕ που ειδικά στο τελευταίο τομέα είναι αν όχι για τα πανηγύρια, αλλά τα ίδια τα πανηγύρια.
Καταρχήν αυτή πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στην ΕΕ και την Κίνα, η ΕΕ και η Κίνα συμφώνησαν να αναπτύξουν περαιτέρω τη στρατηγική εταιρική σχέση ΕΕ-Κίνας, αφήνοντας στο περιθώριο τις αποφάσεις για το 2020 και που θα αφορούν την παραπέρα ελαστικοποίηση της αυτονόμησης της ίδιας της περιφέρειας από το κεντρικό κράτος.
Καλά όλα αυτά, ωστόσο όμως, πότε μπορούν αυτά να πραγματοποιηθούν, κάτω από ποιους όρους και ποιες προϋποθέσεις, Ποιος θα εκπροσωπεί τόσο πολιτικά, τόσο οικονομικά, όσο και στρατιωτικά την περιφερειοποιημένη ΕΕ του 2020 τι πως, αλλά και με ποιους μεγάλους και μικρούς παίκτες; Ποιες θα είναι οι τακτικές και ποιες οι στρατηγικές συμμαχίες στον παγκόσμιο χάρτη, πως και με τι όρους και προϋποθέσεις(και πάλι), αφού όλα θα είναι αντιφατικά και μάλλον αντιθετικά μεταξύ τους.
Για παράδειγμα η οικονομική πρωτοκαθεδρία της ΕΕ ανήκει δικαιωματικά στην Γερμανία των τεσσάρων πόλων και των πολλαπλών προβλημάτων στον κοινωνικό ιστό(δε μιλάμε για ταξικό, αυτός είναι ο βασικός, αλλά δεν είναι της παρούσης), ο καθολικός νότος, με τον προτεσταντικό βορά, αλλά και του Αμβούργου με τη σοσιαλδημοκρατική του κουλτούρα, καθώς και της πρώην DDR, αν συνυπολογίσουμε, τόσο την αντιπαλότητα με τη Γαλλία, όσο και με την Ιταλία, αλλά και την ανέκαθεν Βρετανόφιλη Ολλανδία, παράλληλα τον λανθάνοντα και ανερχόμενο εθνικισμό είναι ένας μύλος η κατάσταση που κανείς δεν ξέρει που θα πάει το πράγμα. Να σημειώσουμε εδώ πέρα, ότι η Γερμανία, τόσο στρατιωτικά, όσο και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, είναι ένας νάνος, που θέτει τη σκιά του στο ύψος του αναστήματος της, επίσης ότι η Γερμανία έχει και το αγκάθι της Deutche Bank με τις τρύπες τόσο σε τοξικά αμοιβαία κεφάλαια, όσο και σε σε ανεκπλήρωτα ασφάλιστρα κινδύνου
Η πολιτική και στρατιωτική πρωτοκαθεδρία επέρχεται (αν δεν ήταν ανέκαθεν)στην Γαλλία, που βλέπει τρίβοντας τα χέρια της με την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας το Μάρτη του 2019 όπου θα ολοκληρωθεί και το Brexit με περισσή χαρά μιας και ανέκαθεν ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο της στην κυριαρχία της στην Ήπειρο μετά απ΄το "τέλος" της παλαιάς αποικιοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό μια χώρα με μεγάλη εμπειρία στην εξωτερική πολιτική, με πυρηνικά και με τη λεγεώνα των ξένων, με επιρροή στις πρώην αποικίες και με τον Γαλλικό σωβινισμό έτοιμο να εκραγεί δεν θα αφήσει να της φύγει η καλή μερίδα μέσα απ΄τα χέρια της.
Η Γαλλία του Μακρόν, ενός καραμπινάτου και πολύ σκληρού Σόσιαλ-φιλελεύθερου και της Renault του μεγαλύτερου κατασκευαστή και προμηθευτή κινητήρων σχεδόν ολόκληρης της αυτοκινητοβιομηχανίας στην Ευρώπη μαζί με τη FIAT(FCA έτσι ονομάζεται ο όμιλος σήμερα), ακόμα και στις κραταιές αυτοκινητοβιομηχανίες του Γερμανικού νότου, με τον αέρα και της Παγκόσμιας πρωταθλήτριας πλέον, προχωρά σε ονειρώξεις που έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής του Καλοκαιριού και δεν είναι δυνατόν να μην τις τορπιλίσει.
Η Γαλλία δεν καλοβλέπει τη συμμαχία με την Κίνα, το στρατηγικό εταίρο της Ρωσίας και του Ιράν αλλά και της Συρίας και ο λόγος είναι ο Λίβανος που λίγο ως πολύ τον θέλει κατ΄αποκλειστικότητα, αλλά και η Τουρκία με την οποία κάνει μπίζνες.
Η ιστορία με το βομβαρδισμό της Λατάκιας από Γαλλικών συμφερόντων πλοία, η συμμαχία της με τον καλύτερο πελάτη της την Σαουδική Αραβία, δεν θα επιτρέψει την ολοκλήρωση της συνόδου κορυφής του Καλοκαιριού να λάβει χώρα για κανένα λόγο. θα βάζει συνεχώς τρικλοποδιές όπου και όπως μπορεί, εξάλλου στο υπό κατάρρευση ΔΝΤ, έχει σημαντικό ρόλο, άρα ο λόγος ύπαρξης της Γαλλίας και ενόψει ΕΕ 2020 των περιφερειών τίθεται εν αμφιβόλω, λόγω των γερμανόφωνων και ιταλόφωνων περιφερειών(Αλσατία, Βουργουνδία και Λωραίνη απ΄τη μια και Κορσική απ΄την άλλη.
Κατά τη γνώμη μας η Γερμανία και η Γαλλία θα προστατέψουν τις μπίζνες με την Τουρκία που θέλει ακόμα και σήμερα τριχοτόμηση της Συρίας, αλλά οι Γάλλοι δεν θέλουν δημιουργία Κουρδικού κράτους γιατί κινδυνεύει ο Λίβανος να γίνει ένα αιώνα μετά, ξανά επαρχία της Συρίας. Απ΄την άλλη δεν θέλουν ο Τουρκικός στρατός να ανοίξει το δρόμο στα Γερμανικά μονοπώλια στη Μοσούλη.
Η Κίνα και Ρωσία στην περιοχή ως στρατηγικοί εταίροι έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου την ανοικοδόμηση της Συρίας και θα είναι ο ένας εκ των δυο νότιων δρόμων του μεταξιού που ετοιμάζει η Κίνα μέσω σταθερής τροχιάς, ενώ είναι ο νέος ιδιοκτήτης της διώρυγας του Σουέζ, δηλαδή αντίπαλος της Κίνας.
Η Στρατιωτική Ικανότητα της Γαλλίας, είναι η μεγαλύτερη στην ΕΕ και η τρίτη στο ΝΑΤΟ μετά την Τουρκία, ενός ΝΑΤΟ που κρατιέται με παραμάνες όπως θα έλεγαν και οι Sex Pistols(αυτοί αποθέωσαν το εν λόγω επινόημα), ωστόσο και η ΕΕ είναι σε φάση που κανείς δεν ξέρει πια θα είναι μετά το 2020 και όσο μακραίνει ο ορίζοντας με τον Μακρόν στο τιμόνι, οι Ευρωπαϊκοί Εμφύλιοι και οι πολλές ΕΕ, είναι περισσότερο κοντά από ποτέ άλλοτε...
Το παραμύθι του Γαλλογερμανικού Άξονα, πάει περίπατο, όπως για περίπατο θα πάει και η παραδοσιακά καλή σχέση Ιταλίας με τη Γαλλία που κατά τα φαινόμενα συγκρούεται ο κοσμοπολιτισμός, με τους υπέρμαχους του "καθαρού" Ιταλικού "Έθνους-Κράτους". Βλέπετε ότι το Brexit, αλλάζει πλέον το χάρτη σε ολόκληρη την ΕΕ, αν δεν τον άλλαξε απ΄την πρώτη στιγμή και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης πάνε στους Καλένδες. Οι δημιουργοί του Σουνιτικού Φονταμενταλισμού(Γαλλικός πολιτικός βραχίωνας σε όλη την Μεσόγειο μέσω της Σουδικής Αραβία, που θέλουν να τον πάρουν τα Γερμανικά κεφάλαια μέσω της Τουρκίας), βρίσκεΙ ύφαλο στην συμμαχία της Σουνιτικής Αιγύπτου με τη Ρωσία και την Κίνα που συμμαχούν με το Σιιτικό Ιράν και την πολύ-θρησκευτική Συρία του Μπααθισμού και η οποία ορέγεται να απορροφήσει τόσο το Λίβανο όσο και μελλοντικά την Ιορδανία, μην αφήνοντας πεδίο ορισμού στην νέο-αποικιοκρατία των Γάλλων.
Στα δε δυτικά Βαλκάνια πραγματοποιείται για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια μια γερμανική περικύκλωση τόσο από Αμερικανούς, όσο και από Ρώσους, με το πρόσχημα του Ρωσικού Επεκτατισμού στην περιοχή, το ίδιο συμβαίνει στην Σκανδιναβία, όσο και στη Βαλτική, όπου τα γερμανικά μονοπώλια ολοένα και βλέπουν τον κλοιό να σφίγγει.
Οι Ευρωσυνθήκες μέχρι πρότινος αποτελούσαν μοχλό ανάπτυξης και κινητήριο δύναμη της ΕΕ, καθώς και οι παραδοσιακές συμμαχίες της ΕΕ με την Τουρκία, τις ΗΠΑ τον Καναδά, τη Σ. Αραβία και την Ιαπωνία. Τώρα τίποτα δεν είναι δεδομένο, πραγματικές συμμαχίες δεν υπάρχουν και πλην των BRIC'S δεν υπάρχει τίποτα που να είναι δεδομένο, αλλά κι εκεί μέχρι νεωτέρας. Όλα είναι σε αναμονή και ανακατανομή κι αν θέλετε τη γνώμη μας, θα αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν μέχρι τη δεύτερη επανεκλογή του Τραμπ που είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Η εν λόγω όχι μόνο θα φέρει τον ηττημένο εδώ και πολλές δεκαετίες Ρουσβελτισμό, αλλά θα ολοκληρωθεί η αναδίπλωση, θα ολοκληρωθούν οι συμμαχίες με Ρωσία και Κίνα(τα σημερινά μέτρα είναι μοχλοί πίεσης) και θα αρχίσει μια πολεμική εντός της Ευρωπαϊκής Ηπείρου όπου οι πραγματικοί ισχυροί θα πάρουν κομμάτια τις πίτας και θα καταστήσουν ξανά τη Βρετανία μεγάλο παίκτη χωρίς πια να έχει το ρόλο του "ηγεμόνα" στην Κοινοπολιτεία.
Το πρόβλημα σε όλα τα παραπάνω είναι, ότι με πρόσχημα των συγκρούσεων Τοπικισμών με Εθνικισμούς, Χριστιανών με Μουσουλμάνους, Γηγενών και Μεταναστών, Γαλλίας με την Ιταλία και με τη Γερμανία, δε μπορούν να δημιουργηθούν πεδία ταξικής συνειδητοποίησης για την ταξική πάλη και οι δευτερεύουσες αντιθέσεις περνούν στο προσκήνιο έναντι των πρωτευουσών, με αποτέλεσμα ο μικροαστισμός να νουθετεί τα πάντα, οδηγώντας το προτσές της εξέλιξης πολλές δεκαετίες πίσω, όπως το 1919 όταν στο Τορόντο του Καναδά οι πρώην Βετεράνοι το Α' ΠΠ, έκαψαν σχεδόν μια ολόκληρη συνοικία Ελλήνων μεταναστών, με τα ίδια προσχήματα κι επιχειρήματα!!!